Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015





ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ


Έκδοση Ι. Ν Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου Πειραιώς


2ος χρόνος

Περιεχόμενα 



Θεόφιλος Βαρδόπουλος: Ποιητικό Προοίμιον

π Τύχων Κουτσοφιός  Εν αρχή

Πατερικοί Λόγοι

Δογματικά Θέματα

Κατερίνα Μιχαλοπούλου Ερμηνεία Αγίας Γραφής

Χρήστος Παπανικολάου  Η γωνιά του ερευνητή

Αγιορείτικα Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου

Λειτουργικά & Κατηχητικά Θέματα

Από τογεροντικόΑ πό το συναξάρ ιτων αγίων

Δημήτρης Νέντας Η μουσική της ανατολής

Πρόγραμμα ακολουθιώνΝοεμβρίου

Ποιητικό προοίμιον…
ΘεόφιλοςΒαρδόπουλος
Χριστέμουσ΄αγαπώ

Γλυκύτατη η αγάπη Σου που πάντα με σκεπάζει

με Σένα στο πλάι μου τίποτα δεν με τρομάζει

Κάθε που Σε αναφέρω χαρά γεμίζει η καρδιά

χαμογελά η ψυχή μου και διαρκώς Σε αναζητά

Γλυκύτατη η Μητέρα Σου συνέχεια με προσέχει

και τόση ευσπλαχνία για μένα πάντα έχει

Αγνή Παρθένε Θεοτόκε πάντοτε να μας φυλάς

και Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς

Χριστέ μου σ αγαπώ Χριστέ μου Σε λατρεύω

με τον λόγο Σου μπορώ τα πάθη να γιατρέυω

Χριστέ μου σ αγαπώ Χριστέ μου σε δοξάζω

με την αγάπη Σου μπορώ τον κόσμο να αλλάζω







«Για να σωθείς είναι ανάγκη να ταπεινωθείς»
 
Ο Θεός πολλές φορές παραχωρεί καταστάσεις φαινομενικά αδιέξοδες. Σε αυτές τις καταστάσεις αντιδρούμε συνήθως με δύο τρόπους. Ο πρώτος -που συνήθως κάνουμε όλοι- να αφεθούμε στη μιζέρια μας, στη γκρίνια μας και στα αναπάντητα γιατί; Γιατί να το πάθω εγώ αυτό; Γιατί εμένα που είμαι καλός άνθρωπος όλα να μου πηγαίνουν στραβά, γιατί; γιατί; Ο δεύτερος τρόπος να δούμε μέσα στην αποτυχία μας την παρουσία του Θεού. Ο Άγιος Σιλουανός αναφέρει: «ο Κύριος αγαπά τους ανθρώπους. Εν τούτοις παραχωρεί τις θλίψεις, για να γνωρίσουν οι άνθρωποι την αδυναμία τους και να ταπεινωθούν και με την ταπείνωση να λάβουν το Άγιο Πνεύμα…». Αν ο Θεός παραχωρεί μια δοκιμασία ή ένα αδιέξοδο, είναι για να μας δώσει μία μοναδική ευκαιρία, να αλλάξουμε τη ζωή μας, να Τον γνωρίσουμε και να Τον ακολουθήσουμε τηρώντας τις εντολές Του.
 
π. Τύχων
 
 
Πατερικοί λόγοι
 
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Περί Θεοφανίων

“Μα γιατί δεν ονομάζεται επιφάνεια η μέρα που γεννήθηκε, αλλά η μέρα που βαφτίστηκε; Γιατί τα Θεοφάνεια είναι η μέρα που βαφτίστηκε και αγιάστηκαν τα νερά. Γιατί λοιπόν η μέρα αυτή λέγεται Επιφάνεια; Γιατί δεν έγινε γνωστός ο Κύριος όταν γεννήθηκε αλλά όταν βαφτίστηκε. Μέχρι την ημέρα αυτή, δηλαδή, δεν τον ήξεραν οι πολλοί. Και δεν είναι καθόλου παράξενο που τον αγνοούσαν, αφού και ο ίδιος ο Βαπτιστής δεν τον ήξερε ίσαμε την μέρα εκείνη. Είναι ανάγκη όμως να εξηγήσω γιατί ο Χριστός πήγε να βαφτιστεί και σε τι βάφτισμα πήγε. Υπήρχε το Ιουδαϊκό βάπτισμα, που καθάριζε απ’ τις σωματικές ακαθαρσίες, όχι από τις αμαρτίες της συνειδήσεως. Ο Ιουδαϊκός τρόπος καθαρισμού λοιπόν δεν ελύτρωνε από τις αμαρτίες, αλλά καθάριζε τις σωματικές μόνο ακαθαρσίες, το Χριστιανικό όμως Βάπτισμα δεν είναι τέτοιο, μα πολύ ανώτερο και πλημμυρισμένο με τη χάρη του Θεού. Γι’ αυτό κι απ’ τις αμαρτίες γλυτώνει και καθαρίζει την ψυχή και δίνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.”

Δογματικά θέματα
Η Τέταρτη Οικουμενική Σύνοδος
Τόπος Χαλκηδόνα

Έτος 451

Αυτοκράτορας Μαρκιανό και Αυγούστα Πουλχερία

Συμμετοχή Πατέρων 650

Μεγάλες μορφές Αγ. Μάξιμος Αντιοχείας ,

Αγ. Ανατόλιος επ. Κων/λεως

Αιτία σύγκλησης Μονοφυσιτισμός

Η Δ΄ οικουμενική Σύνοδος συνήλθε στη Χαλκηδόνα επί αυτοκράτορος Μαρκιανού και της συζύγου του Αυγούστα Πουλχερία το 451 μ.Χ.

Αιτία της συγκλήσεως αυτής ήταν η καταδίκη της αίρεσης του Μονοφυσιτισμού. Σύμφωνα με το Μονοφυσιτισμό, ο Χριστός δεν είχε δύο φύσεις, την θεϊκή και την ανθρώπινη, αλλά μόνο τη θεϊκή.

Η Σύνοδος απέδειξε ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, κατά μεν τη θεϊκή του φύση εγεννήθη εκ του Πατρός, κατά δε την ανθρώπινη εγεννήθη εκ της Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ
 
Κατερίνα Μιχαλοπούλου
 
ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΟΥΚΑΣ,Ο «ΕΛΛΗΝΑΣ»

Είναι γεγονός πως το Ευαγγέλιο του Απόστολου Λουκά κατέχει ιδιαίτερη θέση σε κάθε ελληνορθόδοξη ψυχή, την οποία φορτίζει πιθανόν περισσότερο συγκινησιακά, για συγκεκριμένο λόγο. Ο Ευαγγελιστής ετύγχανε ελληνικής καταγωγής, αν και η παράδοση αναφέρει πως επρόκειτο για Σύριο γιατρό. Όμως, το σημαντικό σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι ο Ευαγγελιστής Λουκάς είχε ανατραφεί με την κοσμική νοοτροπία, είχε εκλάβει, δηλαδή, τις αρχές της ελληνικής γλώσσας και φιλοσοφίας και τις ανθρωπιστικές αξίες της παιδείας, έτσι ώστε να μπορέσει με μεγαλύτερη ευκαμψία να προσλάβει και να εγκολπωθεί αργότερα τη διδαχή της εν Χριστώ ζωής.

Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι, όταν γνώρισε τον Θείο Απόστολο Παύλο κατά την Β΄ περιοδεία αυτού στην Τρωάδα έγινε εκτός από θεράπων ιατρός του, ο πλέων αγαπητός φίλος του και ακόλουθος. Έτσι, επηρεασμένος σαφέστατα από το άνοιγμα της χριστιανικής πίστης στα έθνη γράφει το Ευαγγέλιό του περί το 80 μ.Χ. απευθυνόμενος στους χριστιανούς που υπήρξαν ειδωλολάτρες και το αφιερώνει ανάμεσα σε αυτούς, ιδιαίτερα, στο φίλο του Θεόφιλο. Χάρις στη θύραθεν μόρφωση του αλλά κυρίως, τελικά, στον εκ Θεού φωτισμό του 8
 



παρουσιάζει τα ιστορικά γεγονότα πιο συγκεκριμένα με μεθοδικότητα και χρονολογική ακρίβεια, στοιχεία του κλασικού ελληνικού τρόπου γραφής, διαποτισμένα όμως με το μοναδικό και αδιαμφισβήτητο μήνυμα: Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας όλων των ανθρώπων πέρα από διακρίσεις φυλετικές, πολιτικές, ιδεολογικές. Πέθανε και αναστήθηκε έχοντας διακηρύξει ότι και «άλλα πρόβατα» έχει να ποιμάνει εκτός από τους ομοεθνείς Του που δεν τον πίστεψαν, πράγμα που θα αποκαλύψει βέβαια και τον οικουμενικό χαρακτήρα της αγάπης του Θεού στο ατελεύτητο Δείπνο της Βασιλείας Του.

H Γωνιά του Ερευνητή

Χρήστος Παπανικολάου - Βιοχημικός - Βιοτεχνολόγος
ΚΛΩΝΟΠΟΙΗΣΗ: Βασικές έννοιες

Κλωνοποίηση, στην επιστημονική ορολογία, είναι η αναπαραγωγή ενός πλήρους και τελείως πιστά γενετικά αντιγράφου ενός κυττάρου, ιστού, οργάνου ή ακόμα και οργανισμού. Η δυνατότητα της κλωνοποίησης, ειδικά σε επίπεδα κυττάρων και οργάνων έδωσε μια διαφορετική και τελείως νέα ώθηση για την εύρεση νέων μεθόδων αντιμετώπισης των ασθενειών.

Γνωρίζοντας πλέον τον γενετικό κώδικα των οργανισμών, σε όλη του την έκταση, μπορούν οι επιστήμονες να αναπαράγουν στα εργαστήρια κύτταρα, ιστούς ή ακόμα και όργανα, προκειμένου να βοηθήσουν την ιατρική, με νέες μεθόδους αντιμετώπισης των διαφόρων ασθενειών. Η κλωνοποίηση κυττάρων είναι η πιο εφικτή, αυτή τη στιγμή, όπως επίσης και διαφόρων ιστών. Βέβαια, η επιστήμη έχει προχωρήσει, έως το σημείο που έχει κλωνοποιήσει και ολόκληρους οργανισμούς, όπως το πρόβατο Ντόλυ, στην Αμερική.

Το θέμα της κλωνοποίησης είναι πολύ βαθύ και θα εξεταστεί σε μια σειρά άρθρων, λόγω και των αλληλεπιδράσεων του τομέα αυτού, με άλλα επιστημονικά επιτεύγματα.





Αγιορείτικα….
 
 
Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου
 
Η Παναγιά χρίει τον ευλαβή μοναχό
 
 
Ένας φιλομόναχος νέος είχε παρακολουθήσει την αγρυπνία για την εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου με πολλή ευλάβεια και κατάνυξη. Όταν έφτασαν στους Αίνους, ο Ιερεύς έχριε τους Πατέρες και τους προσκυνητές από το λαδάκι της κανδήλας της Παναγίας.
 
Ο νέος όμως, από πολλή ευλάβεια και υπερευαισθησία δεν πλησίασε να χριστεί, γιατί θεωρούσε ανάξιο τον εαυτό του. Όταν τελείωσαν όλοι, και έφυγε ο Ιερέας, αισθάνθηκε την ανάγκη να προσκυνήσει την Εικόνα της Παναγίας, για να πάρει και αυτός λίγη Χάρη. Ενώ προσκυνούσε με ευλάβεια, έγειρε όμορφα η κανδήλα της και έχυσε λάδι στο κεφάλι του νεαρού, χωρίς να στάξει ούτε κάτω, ούτε στα ρούχα του. Εκείνος ένοιωσε παράλληλα και μια ανέκφραστη πνευματική αγαλλίαση.
 
Βλέπει, λοιπόν, κανείς ότι τους πολύ ευλαβείς και ταπεινούς τους χρίει μόνη η Παναγία και τους αλλοιώνει πνευματικά.

Ο συμβολισμός του Ναού
 
Ο Χριστιανικός ναός θεωρείται σύμβολο του ουράνιου χώρου όπου μπροστά στον ουράνιο θρόνο του Θεού τελείται η Θεία Λειτουργία από τους αγγέλους.
Ο τρούλος συμβολίζει τον ουρανό και γι αυτό εικονίζεται σε αυτόν ο Παντοκράτωρ Χριστός. Μαζί Του υπάρχουν οι άγγελοι, οι προφήτες, οι απόστολοι και οι άγιοι.
Το άγιο Βήμα συμβολίζει τον Παράδεισο, την Άνω Ιερουσαλήμ, μέσα στο οποίο τελείται η Θεία Λειτουργία με λειτουργούς τους αγγέλους. Η Αγία Τράπεζα συμβολίζει το θρόνο του Εσφαγμένου Αρνίου. Οι ιερείς συμβολίζουν τους Αγίους Αγγέλους.
Το δάπεδο συμβολίζει τη γη. Εκεί στέκονται οι πιστοί, που απαρτίζουν την επί γης στρατευομένη εκκλησία, που ατενίζουν τον ουρανό (τρούλο), τον παράδεισο (Ιερό Βήμα) και τους εικονιζόμενους αγίους.
 
«το να πας την Κυριακή στην εκκλησία σημαίνει πραγματικά να βγεις από το σπίτ σουι και να πας στον ουρανό»
( «Η θεία Λειτουργία», Φώτιος Ι. Μάλαινος)

ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

Είπε ο αββάς Μακάριος ο Μέγας:

“Οφείλει η ψυχή τις ώρες της ψαλμωδίας να συμμαζεύει τους λογισμούς της με κατάνυξη και τίποτε άλλο να μην έχει στον νου παρά την αναμονή του Κυρίου και την αγάπη της την έμφυτη να την διαφυλάττει γι αυτόν και μόνο. Και όπως ακριβώς η μητέρα μαζεύει τα παιδιά στο σπίτι, για να τα διδάξει και να τα συμβουλεύσει, έτσι και η ψυχή έχει χρέος τους λογισμούς της πού περιπλανώνται εδώ κι εκεί, να τους συμμαζεύει από παντού σαν δικά της τέκνα, έστω κι αν η αμαρτία τους διασκορπίζει, ώστε όσο εξαρτάται απ΄ αυτήν ακατάπαυστα να συμμαζεύει τους λογισμούς και να αναμένει τον Κύριο με πίστη βεβαία, για να έρθει και να της διδάξει την αληθινή προσευχή, την απερίσπαστη από την αναζήτηση Αυτού και μόνον”.
Μέγα Γεροντικό»)
 
το συναξάρι των αγίων
 
Η Οσία Απολλιναρία έζησε τον 5ο αιώνα μετά Χριστόν. Κόρη του Ανθεμίου, ανώτατου διοικητικού άρχοντα της Ρώμης.
Η Απολλιναρία, φημισμένη για την ωραιότητα και τη φρόνησή της, είχε θερμή πίστη και ολόψυχη αφοσίωση στον Χριστό. Κάποτε της δόθηκε η ευκαιρία και πήγε στους Αγίους Τόπους στην Ιερουσαλήμ, μαζί με πολλά χρήματα, δούλες και δούλους, για να προσκυνήσει. Μετά τις πρώτες άγιες συγκινήσεις της, θεώρησε χρέος της να απελευθερώσει όλους τους δούλους, αφού τους εφοδίασε με τα ανάλογα χρήματα. Αυτή, μαζί με έναν γέροντα υπηρέτη, πήγε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί με πολύ θεοσέβεια και καθαρότητα, ζούσε το μοναχικό βίο. Έγινε φημισμένη στους γυναικείους μοναστηριακούς κύκλους και πολλές γυναίκες πήγαιναν και συμβουλεύονταν από τη φρόνηση και τη μεγάλη της αρετή. Κάποτε μάλιστα, αρρώστησε από ακάθαρτο πνεύμα η αδελφή της.
Τότε η Απολλιναρία πήγε στη Ρώμη και με τις προσευχές της, η θεία χάρη θεράπευσε την αδελφή της. Όλοι τότε προσπάθησαν να την κρατήσουν κοντά τους. Αυτή όμως, αποχαιρέτησε συγκινητικά τους δικούς της και επέστρεψε στο ησυχαστήριό της, όπου ειρηνικά παρέδωσε το πνεύμα της.
 
( Ορθόδοξος Συναξαριστής)

Η Εκκλησιαστική Μουσική της Ανατολής Επιμέλεια: Δημήτρης Νέντας Πρωτοψάλτης




Χριστού Γενέθλια
 
 
[…] Ο Όρθρος πηγάζει από τη Χριστουγεννιάτικη Νύχτα. Ο Ύμνος των Αγγέλων είναι δοξολογία κατανυκτική, που σε όλη τη χρονιά παίρνει τον τύπο της, μέσα στα χαράματα, στο χρονικό διάστημα πριν από την αυγή.
 
Καθώς προηγείται η Ακολουθία των Μεγάλων Ωρών, που συνοψίζονται στην πρώτη, στην τρίτη, στην έκτη και στην ενάτη, κι ακολουθεί η αθόρυβη στιγμή του Μεσονυκτικού, η ψυχή είναι όλη συνεπαρμένη από την προσευχή. Γι’ αυτό και πλεονάζουν τα διαβάσματα, κατά τις Ώρες αυτές, των Ψαλμών και των Προφητειών. Στις Ώρες η προσευχή είναι λιγότερο λειτουργική, η λατρεία γίνεται σχεδόν προσωπική, καθώς μάλιστα παρακολουθείται κι από λιγότερους πιστούς. Στις Ώρες, η ανατολή του ηλίου, το πρωί, η μεσημβρία, το απόγευμα, βρίσκουν τρόπο να προστεθούν στην εσπερινή και στην ορθρινή θυσία, μαζί με το Μεσονυκτικό της 3ης πρωινής, κι έτσι ν’ αποτελέσουν ένα πλήρες προσευχητικό εικοσιτετράωρο. Με τον τρόπο αυτό θα εννοήσουμε από πόσο βάθος ψυχικό, από ποια έγκατα θρησκευτικής διαθέσεως, ξεκινά η χριστιανική λατρεία για να φτάσει στην Ακολουθία του Όρθρου, που προερτοιμάζει τον ιερέα για το μυστήριο της Θείας 15



Ευχαριστίας, γύρω από το οποίο, θαρρείς, οι λοιπές Ακολουθίες περιστρέφονται […]

Με τους ψαλλόμενους δύο κανόνες των Χριστουγέννων που τους παραλείπουμε, ξαναζεί μια μεγάλη χριστιανική εποχή, που έρχεται από τα βάθη των αιώνων: την διηγούνται οι αναμμένοι πολυέλαιοι, το μύρο του λιβανωτού. Σ’ αυτή την ατμόσφαιρα του αρωματισμένου θυμιάματος ζει η υποβολή του εκκλησιάσματος.

Ιδιαίτερα μας σταματά στον Όρθρο ο Πρωτοψάλτης, έτσι όπως με ταπείνωση σκύβει, ενώ το φως των κεριών μέσα στο σκοτάδι κάνει πιο χρυσαφένεια τα μωσαϊκά. Η μεταρσίωσή του, καθώς μελωδεί, μεταδίνεται στους πιστούς. Όπως οδηγεί τον χορό ‘χειροσείων’ μας πηγαίνει προς το θείο αλόϊσα. Το σωστά εκτελεσμένο μέλος είναι η φωνή της επαγγελίας. Καθώς μελετά τις Καταβασίες του Όρθρου είναι όλος μια ψυχικότητα, μέσα στην ωχρή ταπείνωσή του.
 
Αρχίζει πρώτα πανηγυρικά τον Κανόνα του Κοσμά του Μαϊουμά: Χριστὸς γεννᾶται,·δοξάσατε. Κι ύστερα τον κανόντα του Δαμασκηνού, με την ίδια λαμπρότητα: Ἔσωσε λαόν, θαυματουργῶν Δεσπότης […]



Σοβαρή και πατροπαράδοτη η εκκλησιαστική ποίηση, δεν παρουσιάζει καμιά μετάπτωση από το υψηλό στο κοινότοπο. Ποίηση που έχει όλη την υποβολή, που καταντά τον ρυθμό τον ανταποκρινόμενο στη θρησκευτική διάθεση.
 
Θεόδωρος Ξύδης, Βυζαντινή Υμνογραφία

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ π. Γεώργιος Δορμπαράκης



᾽Ο ἁγιασμός εἴτε μεγάλος εἴτε μικρός δέν τίθεται στήν ἴδια θέση μέ τή Θεία Κοινωνία. Εἶναι μεγάλος λάθος αὐτό πού λένε ὁρισμένοι χριστιανοί ὅτι μποροῦν νά ἀντικαταστήσουν τή Θεία Κοινωνία μέ τόν ἁγιασμό (μόνο σ᾽ αὐτούς πού δέν τούς ἐπιτρέπεται ἡ Θεία Κοινωνία γιά διαφόρους πνευματικούς λόγους ὑπάρχει ὡς συγκατάβαση ἀπό τόν πνευματικό ἡ λήψη τοῦ ἁγιασμοῦ). Στή Θεία Κοινωνία πού εἶναι τό κατεξοχήν μυστήριο στό ὁποῖο φανερώνεται ἡ ᾽Εκκλησία, ἔχουμε τόν ἴδιο τόν Κύριο ὑπό τά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, γι᾽ αὐτό καί ἡ χάρη πού παρέχει εἶναι δραστική, δηλαδή ἐπιδρᾶ στόν κοινωνοῦντα εἴτε εἶναι σωστά προετοιμασμένος εἴτε ὄχι. ᾽Επιδρᾶ θετικά σ᾽ αὐτόν πού εἶναι σωστά προετοιμασμένος, δηλαδή τόν κάνει καλύτερο καί τόν ἁγιάζει, ἐνῶ ἐπιδρᾶ ἀρνητικά σ᾽ αὐτόν πού προσέρχεται μέ ἀμετανοησία καί χωρίς ἐπίγνωση, δηλαδή τόν κάνει χειρότερο καί πιό σκοτεινιασμένο στόν νοῦ.

Στό ῞Αγιον ῎Ορος μάλιστα ἔχουμε μάθει ὅτι ἐνῶ φαίνεται ὅτι πρέπει νά προηγηθεῖ ὁ ἁγιασμός, προηγεῖται τό ἀντίδωρο καί ἀκολουθεῖ ὁ ἁγιασμός, γιατί αὐτό διευκολύνει τήν ἴδια τήν πράξη. ῾Ο ἁγιασμός μπορεῖ νά κρατηθεῖ στό σπίτι ὅλον τόν χρόνο ὡς μέσο ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν. ῾Η ἀντίληψη ὅτι δέν κρατεῖται μᾶλλον προῆλθε ἀπό αὐτό πού συμβαίνει μέ τή Θεία Κοινωνία, ἡ ὁποία πρέπει νά 18
 



καταλυθεῖ τήν ἴδια ἡμέρα. Γιά νά καταλάβει κανείς τό ἐσφαλμένο τῆς ἀντίληψης αὐτῆς δέν ἔχει παρά νά σκεφτεῖ ὅτι στούς πρώτους χριστιανικούς αἰῶνες οἱ χριστιανοί πού συνήθιζαν νά κοινωνοῦν κάθε ἡμέρα καί γιά διαφόρους λόγους δέν μποροῦσαν νά ἔρχονται στή Θεία Λειτουργία εἶχαν τήν ἄδεια ἀπό τήν ᾽Εκκλησία νά ἔχουν τή Θεία Κοινωνία στό σπίτι τους γιά τήν καθημερινή μετάληψή τους. Εἶναι αὐτονόητο ὅμως ὅτι ὁ χριστιανός πού κρατεῖ τόν ἁγιασμό στό σπίτι θά πρέπει νά προσέχει ὥστε ἡ ζωή του νά εἶναι πράγματι χριστιανική. Σπίτι πού ἀκούγονται βλασφημίες καί ὕβρεις, πού δέν γίνεται προσευχή, πού δέν ὑπάρχει ἐπίγνωση ὅτι ὡς χριστιανοί εἴμαστε μέλη Χριστοῦ, πού μ᾽ ἕναν λόγο τό σπίτι δέν εἶναι ῾λειτουργημένο καί λιβανισμένο᾽, εἶναι ἀνάξιο νά ἔχει ὄχι ἁγιασμό ἀλλά οὔτε κἄν εἰκόνα. ῎Αν ὅμως δέν συμβαίνει τό παραπάνω, τότε καί κρατᾶμε τόν ἁγιασμό καί τόν χρησιμοποιοῦμε πρός μετάληψη, μετά ἀπό προσευχή βεβαίως καί μετάνοια, ἰδίως σέ δύσκολες καί κρίσιμες στιγμές τῆς ζωῆς μας.

῾Υπενθυμίζουμε τέλος ὅτι ὁ σωστός ἑορτασμός τῶν Θεοφανείων βρίσκεται στήν ἀπό νωρίς συμμετοχή μας στίς ἀκολουθίες καί κυρίως στήν ἑτοιμασία μας νά κοινωνήσουμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων. ῞Ολες οἱ ἑορτές ἄλλωστε τῆς ᾽Εκκλησίας μας γι᾽ αὐτό ὑπάρχουν καί γίνονται: νά μᾶς βοηθήσουν νά παίρνουμε μέσα μας τόν Χριστό καί νά ἔτσι νά ζοῦμε τή δική Του ζωή ὡς δική μας.
 
 


 






1/1 Παρασκευή ΠεριτομήτουΙΧ
2/1 Σάββατο ΣεραφείμΣάρωφ
3/1 Κυριακή ΠροτωνΦώτων
5/1 Δευτέρα ΜικρόςΑγιασμός
6/1 Τετάρτη ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
7/1 Πέμπτη ΤιμίουΠροδρόμου
9/1 Σάββατο Πολύευκτουμ
10/1 Κυριακή ΜετάταΦώτα
16/1 Σάββατο Νικολάουνεομ
17/1 Κυριακή ΙΒ Λουκά
18/1 Δευτέρα Αθανασίου& Κυρ
20/1 Τετάρτη ΕυθυμίουτουΜεγ
23/1 Σάββατο Διονυσίουενολύμ
24/1 Κυριακή ΙΔ Λουκά
25/1 Δευτέρα ΓρηγορίουΘεολογ
27/1 Τετάρτη Ανακ λ Ι Χρυσ
30/1 Σάββατο ΤριώνΙεραρχών
31/1 Κυριακή ΙΕ Λουκά

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Δεκέμβριος 2015, Τεύχος 3



ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ
Έκδοση  Ι. Ν Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου Πειραιώς


2ος χρόνος



Δεκέμβριος 2015, Τεύχος 3

Περιεχόμενα

Θεόφιλος Βαρδόπουλος: Ποιητικό Προοίμιον
π. Τύχων Κουτσοφιός: Εν αρχή
Επιφάνιος Στόκος: Επίκαιροι προβληματισμοί
Δογματικά Θέματα
Κατερίνα Μιχαλοπούλου: Ερμηνεία Αγίας Γραφής
Χρήστος Παπανικολάου: Η γωνιά του ερευνητή
Κωνσταντίνος Πετρίδης: Περί αρετών και παθών
Λειτουργικά & Κατηχητικά Θέματα
Από το γεροντικό                                                                                  Από το συναξάρι των αγίων
Δημήτρης Νέντας: Η μουσική της ανατολής
Πρόγραμμα ακολουθιών Δεκεμβρίου


                           Επικοινωνία &
(  τηλ: 2104513860 - fax: 2104513862

                                                                               



Image405

Ποιητικό προοίμιον…                      
Θεόφιλος Βαρδόπουλος                      

Σήμερα γεννήθηκε ο Χριστός
(Ποίημα Χριστουγέννων)

Η μέρα αυτή η πιο ευλογημένη,
από όλες τις ημέρες η πιο δοξασμένη.
Ο Χριστός γεννήθηκε και λάμπει ο ουρανός,
άπλετο χύθηκε στην γη το Άγιο φώς.
Σήμερα είναι γιορτή, γιορτάζει η ύπαρξη μου,
ήρθε ο Ιησούς να σώσει την ψυχή μου.
Γεννήθηκε ο πατέρας, ο φίλος, ο αδερφός μου,
ο ένας και αληθινός ο αγαπητός Θεός μου.
Τούτη την μέρα έλαβα το πιο όμορφο δώρο,
διώχνω από την καρδιά μου πλέον τον φόβο.
Νικήθηκε το σκοτάδι και κυριαρχεί το φώς,
ατελείωτη η αγάπη που μου έχει ο Θεός.
Τόση αγάπη έχει για μένα ασταμάτητη, μεγάλη,
όλους μας χωράει η δική Του αγκάλη.
Πραγματική νιώθω χαρά και αγνή ευτυχία,
δεν έχω πλέον μέσα μου θλίψη και δυστυχία.
Σήμερα γεννήθηκε ο Χριστός μαζί μας έγινε ένα,
σήμερα γεννήθηκε η αλήθεια και πέθανε το ψέμα.
Σήμερα γεννήθηκε ο Χριστός, αχ πόση ευλογία,
σήμερα γεννήθηκε η αγάπη και πέθανε η κακία.





      Εν αρχή…

«Να μπαίνουμε στη θέση του άλλου
          Λέει ο άγιος Παϊσιος: «αν δεν έρχεται ο άνθρωπος στη θέση των άλλων, δεν γίνεται άνθρωπος». Να λέμε, γιατί ο άλλος συμπεριφέρεται έτσι; Τί του συμβαίνει; Τί πρόβλημα αντιμετωπίζει; Και λέγοντας έτσι να τον δικαιολογούμε. Μετά, να πονάμε και λυπόμαστε για αυτόν, ύστερα να προσευχόμαστε, όπως θα προσευχόμασταν για τον εαυτό μας. Και έτσι σιγά σιγά, με την προσευχή και την ταπείνωση, γεννιέται στην καρδιά μας η αγάπη! Όταν ο άλλος μπει στην προσευχή μας, μπαίνει και ο Θεός στην καρδιά μας! Μπαίνει η χάρις του Θεού! Και τότε «δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι… θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους».
Η πνευματική αγάπη ως μίμηση της αγάπης του Θεού αλλά και ως πράξη θυσίας, είναι ένα είδος αναγεννήσεως. «Ημείς οίδαμεν ότι μεταβεβήκαμεν εκ του θανάτου εις την ζωήν, ότι αγαπώμεν τους αδελφούς». Εμείς ξέρουμε, λέει ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος, ότι έχουμε μεταβεί από τον θάνατο στη ζωή, γιατί αγαπάμε τους αδελφούς. Εκείνος που δεν αγαπά τους αδελφούς μένει μέσα στο θάνατο!
π. Τύχων

Επίκαιροι προβληματισμοί   
Επιφάνιος Στόκος
Θεολόγος - Ιεροψάλτης 
                                                 

Ο υγρός τάφος χιλιάδων ανθρώπων.

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε με χαρακτηριστική απάθεια το δράμα χιλιάδων προσφύγων να φύγουν από την εμπόλεμη ζώνη που επικρατεί στη χώρα τους και να βρεθούν σε κάποιο ασφαλές ευρωπαϊκό κράτος.
Αυτό το πρωτοφανές κύμα προσφύγων έχει δύο διαστάσεις. Αρχικά πρέπει να εξετάσουμε την αιτία, όπου φυσικά δεν είναι άλλη από το ισλαμικό κράτος και οι θηριωδίες του στην ευρύτερη περιοχή. Το ισλαμικό μίσος και ο θρησκευτικός πόλεμος που έχει ξεσπάσει τα τελευταία χρόνια αποδεικνύουν με σαφή τρόπο ποιο είναι το ‘’ήθος’’ του ισλαμισμού ως θρησκεία.  Η δεύτερη διάσταση είναι ο τρόπος με τον οποίο χάνουν τη ζωή τους οι πρόσφυγες του συγκεκριμένου πολέμου. Η πύλη εισόδου τους, για την ‘’γη της επαγγελίας’’ είναι η Ελλάδα, κυρίως διά θαλάσσης. Ανήμπορη η Ευρώπη να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα απλώς παρακολουθεί.
Μαζί με τις ανθρώπινες ζωές που χάνονται στα νερά του αιγαίου και της μεσογείου, χάνεται και η ιδέα των ευρωπαϊκών αξιών και του ευρωπαϊκού ανθρωπισμού. Δυστυχώς συνηθίσαμε σε αυτήν την εικόνα που μόνο τραγική είναι για τον άνθρωπο.   


                        
Δογματικά θέματα

Η Τρίτη Οικουμενική Σύνοδος

Τόπος                              Έφεσος
Έτος                                431
Αυτοκράτορας             Θεοδόσιος Β’
Συμμετοχή Πατέρων       200
Μεγάλες μορφές        Αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας
Αιτία σύγκλησης           Νεστοριανισμός
Η Γ Οκουμενικ Σύνοδος συνήλθε στην  πόλη της Εφέσου το 431 μ. Χ., όταν βασιλιάς της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν ο Θεοδόσιος ο Β’.
Αυτή η σύνοδος συνεκλήθη λόγω της αίρεσης του Νεστορίου, ο οποίος υποστήριζε ότι η Παναγία δεν θα πρέπει να αποκαλείται Θεοτόκος αλλά Χριστοτόκος και ανθρωποτόκος, διότι όπως υποστήριζε, δεν γέννησε Θεό αλλά απλό άνθρωπο.
Η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τη διδασκαλία του Νεστορίου, διακηρύσσοντας ότι  η Παναγία θα πρέπει να αποκαλείται Θεοτόκος διότι δεν γέννησε απλό άνθρωπο αλλά Θεάνθρωπο.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ
Κατερίνα Μιχαλοπούλου


ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
ΜΑΤΘΑΙΟΣ:O MΑΘΗΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ «ΑΓΓΕΛΙΚΗ»ΨΥΧΗ

Η περίπτωση της συγγραφής του δεύτερου Ευαγγελίου της Καινής Διαθήκης είναι ένα γεγονός που μας προξενεί ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Κι αυτό, διότι έχει γραφτεί από ένα πρόσωπο που έτυχε της ιδιαίτερης τιμής και ευλογίας να αφουγκραστεί νοερά με τα μάτια της ψυχής του την έλευση του αναμενόμενου Μεσσία. Πρόκειται για τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ματθαίο, εκ της Καπερναούμ καταγόμενο και τελώνη κατά το επάγγελμα πριν συναντήσει τον Ιησού.
Όταν όμως ο Κύριος τον συνάντησε καθισμένο στο τελώνιο και τον κάλεσε να τον ακολουθήσει, εκείνος το έπραξε  χωρίς κανένα δισταγμό και καμία αναβολή. Ήταν ήδη πεπεισμένος ότι επρόκειτο για την ολοκλήρωση της δεύτερης φάσης του σχεδίου του Θεού μετά  τους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης.
Έτσι γύρω στα 70 μ.Χ., μεστός από κατάνυξη και πνευματικότητα, γράφει  το δικό του Ευαγγέλιο απευθυνόμενος κυρίως προς τους συμπατριώτες  του, τους Ισραηλίτες Χριστιανούς. Τους τονίζει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας και ότι στο πρόσωπό του εκπληρώθηκαν οι προφητείες και οι προσδοκίες της Παλαιάς Διαθήκης.
Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος έχει ήδη, κατά μίαν έννοια, υπερβεί τα κοσμικά και τα γήινα, καθώς ξεκινά το Ευαγγέλιό του μνημονεύοντας το καθαγιασμένο γενεαλογικό δέντρο  του Κυρίου και βαδίζει στα άυλα, αφού με την αναφορά του στους ιερούς προγόνους Εκείνου, παρουσιάζει το αμετάκλητο της Βασιλείας του Θεανθρώπου από καταβολής κόσμου.
Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία μας σοφά έχει επιλέξει ανήμερα τα Χριστούγεννα, την εορτή των εορτών σύμφωνα με τον ιερό Χρυσόστομο, να αναγιγνώσκεται η αντίστοιχη ευαγγελική περικοπή του Απόστολου Ματθαίου, ο οποίος «αγγελικά» φωτισμένος κηρύττει το Λόγο του Θεού σε όλο το λαό του Ισραήλ και φτάνει μέχρι τα όρια της Αφρικής ,όπου και απεβίωσε ειρηνικά αναμένοντας να καταταχθεί  την Όγδοη Ημέρα στη Χώρα των Δικαίων.


   Η γωνιά του ερευνητή
Χρήστος Παπανικολάου - Βιοχημικός - Βιοτεχνολόγος


ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΓΕΝΕΤΙΚΑ ΜΑΣ ΜΥΣΤΙΚΑ

      Η αποκρυπτογράφηση του ανθρωπίνου γονιδιώματος είναι ένα μεγάλο πρόγραμμα πειραμάτων που διεξάγονται στα μεγάλα κέντρα γενετικής ανά τον κόσμο. Σκοπός, όπως έχουμε πει, είναι να μάθουμε τα μυστικά του σώματός μας, που κρύβονται στα γονίδια μας και τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα μυστικά, ας πούμε, βγαίνουν στην επιφάνεια, με άλλα λόγια πως αυτά εκφράζονται και φαίνονται.
      Το μεγαλύτερο στάδιο της ανάλυσης έχει προχωρήσει, καθώς, από το έτος 2000, ήδη είναι γνωστός ο γενετικός χάρτης του ανθρώπου, δηλαδή γνωρίζουμε όλη την αλληλουχία του γονιδιώματος του ανθρώπου. Έχουν ανακαλυφθεί ήδη πολλά γονίδια, που σχετίζονται με ασθένειες, όταν φέρουν μεταλλάξεις σε κάποια σημεία και θα βρεθούν ακόμα περισσότερα σύντομα. Η εύρεση αυτών των γονιδίων και των μεταλλάξεων τους, με τη σειρά, θα μας οδηγήσουν στην καλύτερη κατανόηση μιας ασθένειας και στην ακόμα πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση της, που θα στοχεύει κατευθείαν στη μετάλλαξη που την προκαλεί. Επιπλέον όμως έχει βρεθεί ένα πολύ μεγάλο πεδίο εφαρμογών στην ιατρική, τη βιοχημεία και τη μοριακή βιολογία που θα δούμε στη συνέχεια των άρθρων αυτών.


Περί αρετών και παθών
 Κωνσταντίνος Πετρίδης                                             

Η φιλαυτία
Η φιλαυτία είναι η μητέρα των κακών γιατί από αυτήν γεννώνται οι τρεις εμμανείς (μανιακοί) λογισμοί , δηλαδή της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της κενοδοξίας. Η φιλαυτία είναι η μητέρα της πολυλογίας και της ηδυφαγίας (λαιμαργίας), που είναι η αιτία της ακολασίας και ακόμη της φιλαργυρίας και της κενοδοξίας, που είναι η αιτία του μίσους προς τον πλησίον. Γενικά εκείνος που έχει την φιλαυτία <<δήλον(φανερόν) ότι έχει πάντα τα πάθη>>.
       Η φιλαυτία όχι μόνο είναι η μητέρα των παθών, αλλά μητέρα και όλων των εμπαθών λογισμών. Ο λογισμός της γαστριμαργίας γεννά τον λογισμό της πορνείας, ο λογισμός της κενοδοξίας γεννά τον λογισμό της υπερηφανείας και από τους λογισμούς της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της κενοδοξίας γεννώνται όλοι οι άλλοι λογισμοί, δηλαδή της οργής, της λύπης, της μνησικακίας, του φθόνου και καταλαλιάς .
                                 Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής   

Λειτουργικά &Κατηχητικά θέματα

Ο Μυστικός Δείπνος : Η Πρώτη Θεία Λειτουργία πάνω στη γη.

« Ο Κύριος ως ύπατος Αρχιερεύς ιερουργεί το μυστήριον και εμοίραζεν εις τους μαθητάς τα προκείμενα  ».



Οι σημερινοί Λειτουργικοί τύποι της Εκκλησίας.

·       Η Λειτουργία του αγ. Ιακώβου του Αδελφοθέου.

·       Η Λειτουργία του αποστόλου Μάρκου.

·       Λειτουργία των προηγιασμένων δώρων.

·       Η Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.

·       Η Λειτουργία του Ιερού Χρυσοστόμου.


( «Η θεία Λειτουργία»,  Φώτιος Ι. Μάλαινος)


Image901
 Από το γεροντικό
    Προσφέρθηκαν κάποτε στν ββ Μακάριο σταφύλια πο πιθυμοσε ν τ φάει. π γκράτεια μως τ στειλε σ ναν δελφ ρρωστο πο κι ατς εχε τν πιθυμία ν φάει σταφύλια. Ατς τ πρε, δειξε μάλιστα πάρα πολ χαρούμενος, γιατ θελε ν κρύψει τν γκράτειά του, κα κατόπιν τ στειλε σ λλον δελφ μ τ δικαιολογία τι δν χει ρεξη γι τιδήποτε φαγώσιμο.

    Τ πρε κι κενος κα κανε τ διο, ν κα εχε μεγάλη πιθυμία ν τ γευθε. Καθς λοιπν σ πολλος δελφος πγαν τ σταφύλια κα κανες δν θέλησε ν τ φάει, τελευταος πίσης δελφς δν τ φαγε κα τ στειλε στν ββ Μακάριο πιστεύοντας τι το προσφέρει σπουδαο δρο. Μακάριος μως τ ναγνώρισε κα φο ρεύνησε τί κριβς συνέβη, θαύμασε κα εχαρίστησε τ Θε γι τν τόσο μεγάλη γκράτεια τν δελφν.

 Μέγα Γεροντικό»)
Image258


    Όσιος Πατάπιος - 8 Δεκεμβρίου


Από το συναξάρι των αγίων
   Ο Όσιος Πατάπιος γεννήθηκε στην Αίγυπτο και από μικρό παιδί είχε «πνεμα γάπης κα σωφρονισμο». Δηλαδή, πνεύμα αγάπης και πνεύμα που σωφρονίζει, ώστε φρόνιμα και συνετά να κυβερνά τον εαυτό του, αποφεύγοντας κάθε ηθική παρεκτροπή, διατηρώντας την αγνότητα, αλλά συγχρόνως παραδειγμάτιζε και τους συνανθρώπους του.
Και αυτό το απέδειξε ακόμα περισσότερο, όταν μεγάλωσε. Αφού διαμοίρασε την κληρονομιά του στους φτωχούς, αποσύρθηκε στην έρημο. Εκεί γέμιζε το χρόνο του με προσευχή, μελέτη και αγαθοεργίες. Σε κάθε κουρασμένο οδοιπόρο που περνούσε από το κελί του, πρόσφερε ανάπαυση και φιλοξενία. Αλλά εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία του παρείχε με διάκριση και πνευματικές οδηγίες και συμβουλές, χρήσιμες για τη σωτηρία της ψυχής του. Έτσι, η φήμη του Παταπίου εξαπλώθηκε γρήγορα και κάθε μέρα πολλοί έφθαναν στο κελί του για να ακούσουν από τα χείλη του επωφελή διδασκαλία. Μετά από καιρό, ο Πατάπιος πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, θέλοντας να μείνει άγνωστος, εξέλεξε ένα ησυχαστήριο στις Βλαχερνές. Όμως, η ταπεινή και καθαρή ζωή του Παταπίου, τον αξίωσε να θαυματουργεί. Έτσι και πάλι έγινε γνωστός και πέθανε θεραπεύοντας αρρώστους.
 
( Ορθόδοξος  Συναξαριστής)
Η Εκκλησιαστική Μουσική της Ανατολής      Επιμέλεια: Δημήτρης ΝένταςΠρωτοψάλτης


Πως δει ψάλλειν




Πέρ’ από νόμους και κανόνες, και βέβαια περ’ απ’ την καλή –κάθε φορά καλύτερη- γνώση της θεωρίας και της πράξης της Ψαλτικής Τέχνης, της ερμηνείας δηλαδή της σημειογραφίας, είναι και άλλα πράγματα που πρέπει να προσέχεις. Και πρώτο και καλύτερο το ποίημα που ψέλνεις∙ τα λόγια των ψαλμών και των τροπαρίων. Αυτά τα ‘γραψαν μεγάλοι ποιητές – υμνογράφοι, που είχαν βιωματική σχέση με τον Θεό και τους αγίους και τιμούνται κι οι ίδιοι ως άγιοι. Οι ύμνοι έχουν νοήματα υψηλά, γραμμένα με μέτρα και αρμονία και ρυθμό και με εξαίσιες λέξεις, για να εκφράσουν την πάσα θεολογία μας. Κι ήρθαν οι άλλοι ποιητές, οι μελοποιοί, κι έδωσαν φτερά στην κάθε λέξη, να πετάνε ψηλά, να φτάσουν στα ουράνια, όπου είναι σκαλωμένη κι η πίστη μας. Και πρέπει να ρθης μετά κι εσύ, ο κάθε ψάλτης, με δέος και με σεβασμό σ’ αυτό το πλησιασμά σου με την τίμια παράδοση, να φυσήξεις πνοή με την καρδιά σου, να ‘ναι περιήχημα απ’ τη γη ως τον ουρανό. Για να το καταφέρεις θέλει δουλειά πολλή, και άσκηση πολλή να κουβεντιάζεις με την ψυχή σου και να την προσέχεις∙ γιατί η ψυχή σου ψέλνει με τα χείλια σου. Κι όσο πιο όσια βιωτή έχει ο ψάλτης τόσο καλύτερα ψέλνει∙ γιατί ξέρει, ότι ψάλνει για το Θεό και τους αγίους του, και για τους αδελφούς του μέσα στην εκκλησιά, κι ύστερα για τον ίδιο και την τάλαινα ψυχή του. Στο Άγιον όρος, τον πρώτο καιρό που έκανα τον κατάλογο των χειρογράφων, στη μονή Ξηροποτάμου –νοέμβριο του 1970-, ένας απλοϊκός καντηλανάφτης –Θεός σχωρέσ’ τον- μου είπε τούτον τον συνταρακτικό γεροντικό λόγο, που τον έβαλα και στον κατάλογο εκεί∙ ‘Αν δεν ψέλνει καλά ο ψάλτης είναι κρίμα για τους  αγίους! Καλά εμείς οι κακορίζικοι, αλλά οι άγιοι, που είναι ζωγραφισμένοι ένα γύρο μέσα στην εκκλησιά, τι χρωστάνε;’
Εγώ λέω πως πρέπει να ψέλνουμε σαν να πρόκειται κάθε φορά με το ψάλσιμό μας να προκαλούμε το θαύμα της σωτηρίας μας∙ να ευαρεστείται ο Θεός και να μας σώζει! Έτσι δεν έσωσε και τους τρεις Παίδες στην κάμινο του πυρός; Τους έσωσε γιατί έψελναν! Το λέει ο ιερός Χρυσόστομος∙ ‘Εσώθησαν ότι ύμνουν∙ ηδέσθη την προθυμίαν αυτών το πυρ, ύστερον ηδέσθη και την ωδήν την θαυμαστήν εκείνην και τους ύμνους.'

Γρηγόριος Στάθης, Ερωταποκρίσεις και Ακριβολογήματα της Ψαλτικής Τέχνης

εν έτει σωτηρίω ,βιβ’






Το μήνυμα της ομάδας



Η συντακτική ομάδα του περιοδικού μας, στην προσπάθεια που κάνει για να βελτιώσει την έκδοσή του, ενθαρύνει και καλεί τους  φίλους αναγνώστες να μας μεταφέρουν οποιαδήποτε άποψη ή πρόταση για την πληρότητα και την αρτιότητα του περιοδικού της ενορίας μας!





Περιοδική έκδοση του
 Ι. Ν. Ζωοδόχου Πηγής Χατζηκυριακείου
Σύνταξη εντύπου: Ενοριακή συντροφιά
Υπεύθυνος σύνταξης: Επιφάνιος Στόκος